که خدا از حال او آگاه بود

پای در گل بود وغمهایش فزون

تا که شاید آید از آنجا برون

طعنه می زد هر دمی بر بخت خویش

طی نمودی لحظه های سخت خویش

نیست دلوی تا که آویزد بدان

نه توانی در تنش بهر فغان

لحظه لحظه گشت نومید از حیات

بسته دید از هر طرف راه نجات

دست بر دامان هر سنگی کشید

لیکن از آن سنگها خیری ندید

زد نهیبی بر خودش این سعی چیست

تا خدا باشد کلوخ وسنگ کیست

دست دل را برد بالا تا سما

درد دل میکرد آن شب با خدا

کی خدا جز توزمن آگاه کیست

جز تو از آلام من آگاه نیست

می کشم آه و پشیمانم از آن

بسته بودم دل به دست دیگران

بارالها یاریم کن یار نیست

بی کسم جز تو مرا غمخوار نیست

گفت از عمق وجودش راز خویش

نادم از آن کرده آغاز خویش

تا دلش با یاد او دمساز شد

دربهای رحمت حق باز شد

ناله اش هریک دو صد فریاد شد

از قیود دنیوی آزاد شد

زیر لب می گفت حل شد مشکلم

پیش از آن گشته مداوا این دلم

نیست جرمی بدتر از این نیست خیر

که ببندد بنده ای دل را به غیر