من به غیراز   چوبه دار     مونس ویاری ندارم

سر به عشقت می گذارم           سر به دارم سر به دارم

                            یا حسین یا ثاراله

قاصدی نیست     تا بگویم   با توجانا      از غم ودرد

                          یا ابن زهرا   جان زینب   از میان  راه (و) برگرد

زین عزیمت تو حذرکن           سیدی ترک سفر کن

                          یا حسین یا ثاراله

تا  بیایی  به  رهت  دیده  خود  می دوزم

از  سر  دار  به   لبهای  پر  از خون و  درد

زیر لب  ناله زدم   عزیز  زهرا  (س)  برگرد

مسلمت همنفسی غیر غم ودرد نداشت

به خدا کوفه به جز طوعه دگر  مرد نداشت

ز  سر صدق  کسی  الفتی  ابراز     نکرد 

هرچه  گشتم احدی  در به رویم باز  نکرد

آمدند  و همه  بر دامن  من  چنگ   زدند

شام همانها زسر بام به من سنگ زدند

به سر  راهم   و بر بام  کمین   بنشستند

سر  سردار  تو  از سنگ  جفا  بشکستند

بین این قوم  کسی حرمت من پاس نداشت

آنکه بشکست سرم ذره ای احساس نداشت

منکه   پیوسته  چنین   ناله  بر  لب   دارم

ترس   از  روز   ورود   تو  و زینب(س)  دارم

ترسم  آنست  که  بر پای  گلت  خار   افتد

گـذر  قافــله  ات  بـر  سـر   بازار    افـــتد

بیا بنگر حسین جان      غریبی کوچه گردم

                                همه رفتندو ماندم غریب و زارو تنها

                                شده  ورد  لب من میا ای پور  زهرا

                                                        میان  کوی و برزن سر  راهم   نشستند

                                                        سر سودائیم را به سنگ کین شکستند

                                میا کوفه حسین جان

به لبهای پراز خون        به ایما واشاره

سلامم را شنو از         سر دارالعماره

                                    هزاران  بار گفتم    به سوز و  آه  و ناله

                                   میاور همره خود   حسین طفل سه ساله

                                                            میان اهل  این شهر  وفا  معنا  ندارد

                                                          به قاب دیده هاشان حیا  هم جا ندارد

                           میا کوفه حسین جان

                             من داغدار محنت خون خدایم

دارم هزاران      غم بین سینه      پر می کشم      امشب از مدینه

واویلتا واویلتا   آه و واویلا

من دیده ام سوز عطش در خیمه ها را   

                                    راس شهیدان بر فراز نیزه هارا

دیدم حرم را       گردیده غارت      گشته نصیب       زینب اسارت

واویلتا واویلتا آه وواویلا

از خاطرات کودکی جان بر لبم من

                                  جان می دهم اما به یاد زینبم من

دارد شراره        قلب کبابم       من داغدار       بزم شرابم

واویلتا .......

التماس دعا...........

امتزاج نورو نوره        شب شب شوره شب شوره

                                                گردیده آزین آسمانها        چون جشن پیوند دونوره

تو آسمون ولوله برپاست              عروسی علی وزهراست

فرشته ها هلهله دارند        به راهشون لاله می کارند

                                              سبد سبد ستاره هارو        برا زمین تحفه میارند

این بهترین پیوند دنیاست          عروسی علی و زهراست

دل طپد از شادی به سینه        غرق شعف روح الامینه

                                           عاقد این جشن مبارک        رسول رب العالمینه

غنچه خنده روی لبهاست          عروسی علی و زهراست

                   از غمم خون دل اهل ولا شد

                   دیده گریان  این ماتم رضا شد

                     غریبم غریبم ابن الرضایم

در بین حجره در پیچ وتابم            لبخند قاتل گشته جوابم

                  جان دهم عاقبت با کام عطشان

                  بین   شادی  همسر و  کنیزان

                   غریبم غریبم ابن الرضایم

گسسته از زهر بین تاروپودم         ابن الرضا وارباب جودم

                        طایر قدسم وافتاده در دام

                   جسم بی جان من افتاده بر بام

                      غریبم غریبم ابن الرضایم

غریبانه فغان دارم از این بیداد مادر جان

شبیه تو جوان بودم ولیکن زود افسردم

خزان داده بهار عمر من برباد مادر جان

ز سوز زهر می سوزد سراپای جواد تو

ولیکن آتشم زد شادی صیاد مادر جان

میان حجره تنهایم به روی خاک می پیچم

تما شاکن شود روحم زغم آزاد مادرجان

زیادم رفت سوز زهروشادی های ام الفضل

چو چشمم بر کبودی رخت افتاد مادرجان

به روی بام خانه پیکر بی جان من دیدی

دوباره کربلا شد زنده اندر یاد مادرجان

شنبه ۱۷/۹/۸۶

خزانی شد بهار عمر کوتاه من          رسیده تا فلک آه من

شرارغم  می گیرد  از قلبم  زبانه

                                     چو جد   خود مجتبی (ع) غریبم در خانه

غریبی ام شده زبانزد خاص وعام        که مانده جسم من روی بام

خزانی شد بهار عمر کوتاه من          رسیده تا فلک آه من

ز سوز زهر   می سوزم در غربت می نالم

                                       وقیحانه     ام الفضل می خندد بر حالم

فغان دارم   به سوزو ناله جانکاهم      ولی کسی نشنید آهم

خزانی شد بهار عمر کوتاه من          رسیده تا فلک آه من

زند سوسو  در حجره امشب شمع جانم

                                         رسان آبی مادر جان بر کام عطشانم

ببین مادر زغربتت به شوروشینم          پریشون غم تو وحسینم

خزانی شد بهار عمر کوتاه من          رسیده تا فلک آه من

                          البشارت اومدگل پسر نجمه

عالم فدای خاک پایش                 دل مقیم صحن وسرایش

                       رضا رضا رضا رضا جان

آسمونیها گل میریزن از عرش

                  به قدوم ابالحسن به روی فرش

مرغ دلم به عشق جانان                  گرفته لانه در خراسان

                        رضا رضا رضا رضا جان

حدیث وصفش ورد لب حوره

                         اون که به رافت تو هستی مشهوره

آمد رئوف آل زهرا                  سوم علی زنسل طاها

                رضا رضا رضا رضا جان